Ailesinden Mesajlar

Bu evi aramaya onun için başladık. Mesut Yılmaz, bazen isimleri unutuyorum, inşallah kayıtlarımda vardır, kendi yardımcılarından bir beyefendi gönderdi bize. Ne haldeler, git bir bak demiş. Ondan sonra beyefendi gelmiş, ben dışarıdaydım. İşten geldim, evde annemle oturmuş sohbet ediyordu. Sonradan dedi ki çok özür dilerim sizden. Buyurun dedim, “Ben geldiğimde, sizi dededen kalma eşyalar içinde bulacağımı zannettim,” dedi. “Çok özür dilerim, yüzümde herhangi bir üzüntü ifadesi gördüyseniz bundan,” dedi. O bambaşka türlü düşüncelerle gelmiş. Dedim ki, “Dededen kalma öyle bir eşya falan yok, olan da zaten müzede. Bir şeyi yokmuş ki nesi kalsın dedeciğimin, ismi yeter. Sağ olsun, yattığı yer cennet olsun, nur içinde yatsın. Onu ismi olmasa bugün sizlerle nasıl tanışacaktım.” Her şey böyle birbiriyle peşi sıra geliyor. Ataşehir’de bir ev tahsis edelim Su’ad Hanım’a dediler, otursun ömrü vefa ettikçe. Onu da ben kabul etmedim. “Bu benim kabul edeceğim bir şey değil. Tamam, anneciğime Allah ömür versin, sonsuza dek yaşasın keşke, benim yanımda kalsın. Fakat öldüğü zaman, emir vaki olduğu zaman ne olacak. Annem sağ oldukça oturacağız o evde, vefat edince de siz buyurun gidin diyeceksiniz. Biz de o dedenin torunlarıyız. Bizim o zamana kadar annemize bakmanın dışında yaptığımız bir şey yok. Ben çalışıyorum bir yerde ama iki kuruş alıyorum, çalışmış olmak için çalışıyorum. Elimdeki para da hiçbir zaman kendi başıma bir yer tutmaya, oturmaya yetmez. O zaman ben ne olacağım, ben de yaşlanıyorum anneme bakarken. İleride güveneceğim herhangi bir şey yok,” dedim. O zaman, “Biz ne yapalım, edelim, bu evi size alalım,” dediler. Ankara’dan bir miktar para verdiler, buradaki vilayetten bir miktar verdiler bize Gardenya Blokları’nda iki oda bir salon, küçük bir yer aldılar. Gittik, baktık, sağ olsun hiç olmazsa oraya taşınırız dedik. Ancak onu da elimizde tutamadık şartlardan dolayı.

Bir müddet sonra onu da sattık ama hemen kullanmadık parayı. Ben onu da sattıktan sonra şöyle düşündüm: 2000 senesi olmuş, artık taşınacağız buraya. Bu parayı ben koyayım bir kenara ki evin giderlerini, elektriğini, suyunu, sabit giderlerini oradan karşılayayım. Annemin bir maaşı var ama ne kadar sürecek belli değil. Bizim zaten babadan dolayı üç ayda bir aldığımız küçücük bir gelirimiz var. Ondan sonra koydum bir köşeye o parayı ve buraya kiraya taşındık. O zamanlar kira 200 lira mıydı neydi, güzel bir daire dayadık döşedik. Dayıcığım da yanımızdaydı ama ne yazık ki annemi kaybetmiştik. Dayım sürekli, “Bir an evvel daireyi yaptır da gidelim,” diyordu. Evin içini boyatıyorum, tamir ettiriyorum.  Annemin kaybından sonra dayım tekrar hastalandı. Ona da kısmet olmadı buraya gelmek. Evi ilk görmeye geldiğimizde gelip gördü, beğendi fakat gelip yaşamak nasip olmadı.

O son ev de satıldı gitti böylece… Satmasaydık diye çok düşündük, fakat emin olun lüzumsuz yere satmadım. Lüzumu olduğu için sattım, yoksa ev satmak aslında hiç doğru bir şey değil, çünkü ne olursa olsun bir parça ekmek, bir parça peynir bulursunuz, ama hiç olmazsa ev sahibini düşünmezsiniz. Ne yazık ki bazen şartlar onu gerektiriyor, gözünüz hiçbir şeyi görmüyor. Çocukların birtakım sıkıntıları oldu. Diş doktoru gelinimin başına bir hayli hadiseler gelmiş, muhasebe yanlışlığından dolayı vergi borçları çok fazla geldi. İnsan bilemez ki, muhasebeyle alakası yok. Muhasebecinin hatasından başı belaya girdi. Borçlarını ödemek zorunda kaldık. Böyle aksilikler peş peşe gelmeye başladı. Bir kere ayağınız kaydı mı, bir türlü sırtınızı doğrultamıyorsunuz. Delikler açıldıkça açılıyor, şurayı kapatayım derken burası açılıyor. Aman oradan alayım burayı kapatayım derken borç yapıyorsunuz falan. Bizim son senelerdeki sıkıntılarımız hakikaten istemeden başımıza gelen şeylerdi. Kimse istemez, elindeki parayı kaybedip de zor durumda kalmak. El âleme sıkıntılarını anlatıp oraya buraya gidip aman bize yardım edin, çok sıkıntıdayız demek de doğru değil. Başımıza gelmeyen kalmadı. Bunlar hep geçicidir diye düşünüyorum, Allah her zaman bir şekilde yardım ediyor. Hakikaten, çok sıkıştınız mı, her zaman bir yardım eden, bir koşan bulunuyor. Mesela çok sıkışık bir zamanımda bu Mehmet Bey’le tanıştım, şu kitabı, mektupları ön ayak olan kişi. Bize hakikaten çok yardım etti. Kendisinin muhasebe bürosu var, mali müşavir. En sıkıntılı zamanımızda belirdi. Allah vesile ediyor birilerini diyorum, elini uzatıp para verecek değil, size yardım edecek hali yok, vesile ediyor. “Git Mehmet kulum, sen bu insanları bul,” diyor herhalde. Sizi de öyle gönderdi diye düşünüyorum. Bu işe önayak olmanız sizin gönül yüceliğinizdendir, yüreğinizin büyüklüğündendir. Allah hep vesile oldu, ama en büyük kazancım, sizleri kazandım ben. Sizi, bu karşımda oturan güzel oğlumu, ailenizi… Sizleri tanımak bambaşka bir kazanç benim için. O yüzden  her zaman için minnettarım, çok teşekkür ediyorum. Bu bizim hayatımız, benimki bitmiştir artık herhalde.